Ik zal eerlijk toegeven dat ik weinig tot niks kan vertellen over voetbal. De termen die ik wel uitkraam, heb ik gestolen van de ietwat pessimistische commentatoren die na een doelpunt nog wel willen opmerken dat Oranje 'niet diep genoeg' ging. Als ik commentaar zou geven op een voetbalwedstrijd, zou het in ieder geval heel anders klinken. Ik zou het bijvoorbeeld hebben over de hobby die elke voetballer schijnt te hebben: spugen op het veld. Of het nu een soort afbakening van het territorium is, of een manier om te laten zien dat ze echte mannen zijn, het blijft toch een beetje vies om zo'n fluim uit de mond van een bezwete sportman te zien schieten. De timing van het spugen is ook opvallend. Na het uitvoerig observeren van meerdere voetbalwedstrijden heb ik de volgende momenten ontdekt waarop er een spuugfestijn plaatsvindt:
1) Na een mislukte poging om te scoren.
2) Tijdens het wisselen van spelers.
3) Voor het beginnen van de wedstrijd, gecombineerd met een paar sierlijke sprongen en trappen in de grond.

Misschien is het je opgevallen dat het voor mij vakantie is en ik dus niks te doen heb.

Is het de oranjegekte,
of waren we altijd al zo gek?

Ze keek uit haar raam naar de wijde wereld, en nog nooit had al die vrijheid haar zo'n beklemmend gevoel gegeven. 

De eindexamens komen eraan en leraren vinden het fantastisch om je daar minstens drie keer per lesuur aan te herinneren. Ze verzinnen ook leuke manieren om het te verwerken in een dreigement. Bijvoorbeeld als je je schrift bent vergeten: xe2x80x9cHoe denk jij je examen te halen, als je niet eens kunt onthouden dat je je schrift moet meenemen?xe2x80x9d Zoiets, of erger, met wijzende vingertjes en vuurspuwende ogen waar alleen de harde werkers bang van worden, en die vergeten nooit hun schift.

Ook ouders kunnen er wat van, maar die voegen er nog een extra element aan toe. Het heb-je-al-geleerd-element, want die vraag krijgen alle scholieren wel een paar keer in hun schoolcarrixc3xa8re te horen. Ik ben altijd enigszins beduusd wanneer ik die vraag, of een variatie daarop, hoor. Mijn ouders kennen mij nu wel, ik heb altijd mijn best gedaan, ze hebben Mijn Cijferlijst (zo goed, dat het hoofdletters mag hebben) gezien en goedgekeurd. Ik heb nooit gespijbeld, nooit een leraar uitgescholden of ruzie gehad met een concixc3xabrge, en toch voelen ze de noodzakelijkheid om mij te vragen of ik mijn huiswerk al af heb.

Okxc3xa9, ik heb wel eens de dag voor een toets gehuild en geroepen dat ik maar helemaal zou stoppen met school, dat ik zou onderduiken en de rest van mijn leven kassawerk zou gaan doen. Ik heb mijn docent Latijn meer dan eens vervloekt voor het geven van zoveel vertaalwerk. Ik zit zo nu en dan met de handen in het haar wiskundesommen te maken en mijn rekenmachine heeft aardig wat mishandelingen doorstaan, maar ik kan mijn examen prima aan. Niemand hoeft over mijn schouders mee te kijken. Echte examenkandidaten doen het allemaal zelf.

Ik stond gisteren in de rij bij de WC in het theater (het was een hele leuke voorstelling van Guido Weijers, maar dat terzijde). Er waren twee WC’s, de ene ‘normaal’, de andere voor gehandicapten. Ik stond vooraan de rij, toen er een vrouw in haar elektrische rolstoel aan kwam rijden. Ze probeerde de deur van de gehandicapten WC te openen, maar die was op slot, waarna ze achteruit reed en bleef wachten. Op dat moment begon ik te hopen dat de normale WC eerst vrij zou komen, omdat ik anders voor een dilemma zou staan. Moet ik de gehandicapte vrouw voor mij laten, omdat zij gehandicapt is en de WC speciaal voor haar is gemaakt, of moet die vrouw gewoon op haar beurt wachten, omdat er al zo weinig WC’s zijn en er een lange rij staat? Misschien wil die vrouw wel helemaal geen speciale behandeling, omdat zij net zozeer mens is als ieder ander in die rij. Gelukkig ging de normale WC-deur eerder open en kon ik het dilemma voor even uit mijn hoofd laten. Ik had de vrouw waarschijnlijk wel voorgelaten, maar ik vraag me af of iedereen dat zou doen.

Woordeloze verwachtingen straalden van haar gezicht af. Dag in, dag uit hetzelfde doen viel haar zwaarder dan de last op de schouders van Atlas. En al die tijd probeerde ze het duidelijk te maken aan de mensen om haar heen. Ze probeerde het te zeggen, te huilen, te schrijven. Die ene gedachte die altijd in haar hoofd zat en haar hele leven bexc3xafnvloedde:
Red me.

Toen ik klein was en mijn ouders hun cadeau’s gaf voor vader- of moederdag, vroeg ik altijd: Wanneer is het nou kinderdag? Ik kan me voorstellen dat elk kind dit zou doen, aangezien het weer een extra dag is om cadeau’s af te troggelen van de mensen van wie je houdt. Mijn ouders antwoordden altijd als volgt: Kinderdag? Het is al-tijd kinderdag!
Het was nogal gemeen om te zeggen. Het was niet elke dag kinderdag, het was elke dag poets-je-tanden-ga-naar-school-dag. Geen cadeau te zien, behalve misschien je moeder die zuchtend een met spuug bedekte vinger over je wang haalde, omdat er nog resten tandpasta te zien waren.
Geen kinderdag dus. Ik moest iets anders vinden, een andere dag die bij mij past. Nu schijnt het wel elke dag een speciale dag te zijn. Gisteren was bijvoorbeeld een dag die perfect was voor mij, Internationale Vrouwendag. En ja hoor, dat mis ik dan. En ik heb niks gekregen.

Je bent ongrijpbaar. Ik wil je aanraken, maar je glipt tussen mijn vingers door als een stofje in de lucht, of duizenden zandkorrels die glinsteren in het zonlicht. Ik wil je zo graag vasthouden, mijn armen om je heen slaan en je vertellen dat alles goed komt. Gaf je me maar een kans. Je ogen vinden de mijne, af en toe, misschien bij toeval, maar ik hoop dat je het bewust doet. Ik hoop ook dat, wanneer je mijn blik vasthoudt, je een gevoel krijgt dat je de hele dag bezighoudt. Misschien zit het allemaal in mijn hoofd. Misschien ben je maar een luchtspiegeling. Je bent in ieder geval nooit uit mijn dromen te verjagen.

Shine
all the real stars fade
but your star will always shine
you are forever

Een sneeuwvlok op mijn neus doet me scheel kijken, maar is alweer verdwenen voor ik een scherp beeld krijg. Ik laat gerimpelde voetstappen achter in de witte vloer onder me. Ik voel mijn tenen en vingertoppen niet meer, maar het gevoel van vrede geeft me alsnog een warm gevoel. Aan de overkant van de straat loopt een meisje, haar rode haar steekt af tegen de witte wereld. Ik kan me wandelingen voorstellen waarbij je je hoofd kunt leegmaken, ik kan me een bankje voor de geest halen waarop ik uren zou kunnen zitten zonder te piekeren, maar vandaag ben ik moe. Misschien doet een kop warme chocolademelk wel wat goeds voor me.